Showing posts with label Dukh. Show all posts
Showing posts with label Dukh. Show all posts

Monday, May 18, 2015

दुखः प्रेमातल्या विरहाचं

दुखः प्रेमातल्या विरहाचं
आज तिलाही कळाल होतं
म्हणूच मिठीत मला तिने
आज स्वतः मध्ये लपवला होतं
~ सुधीर जगताप

Wednesday, April 01, 2015

तू दिलेल्या दुः खाने

तू दिलेल्या दुः खाने
मला बरेचं काही शिकवले
जग हे कसे असते,
शेवटी तूच मला दाखवले…

आठवण आली तुझी की...

आठवण आली तुझी की,
नकळत डोळ्यांत पाणी येतं..
मग आठवतात ते दिवस
जिथं आपली ओळख झाली..

आठवण आली तुझी की,
माझं मन कासावीस होतं
मग त्याच आठवणींना..
मनात घोळवावं लागतं..

आठवण आली तुझी की,
वाटतं एकदाच तुला पाहावं
अन माझ्या हृदयात सामावून घ्यावं..
पण सलतं मनात ते दुःख..

जाणवतं आहे ते अशक्य...
कारण देवानेच नेलंय माझं ते सौख्य...
पण तरीही.........
आठवण आली तुझी की,
देवालाच मागतो मी....
नाही जमलं जे या जन्मी
मिळू देत ते पुढच्या जन्मी....

-विशाल...ग़ारवा


Wednesday, August 14, 2013

चुकलंच.... पण कुणाचं ??

चुकलंच.... पण कुणाचं ??

कधी कधी माझं मन मला खायला उठतं,

मी तिला असं दुःखवायला नको होतं...



हां, झालं असेल काही उलटं सुलटं,

कदाचित ते तिच्या मनात नसेल सुद्धा..!!

मी कधी याचा विचारच का केला नाही?

आत्ताच का डोकं खायला लागलाय हा मुद्दा..??



पण तरीही ती माझीच होती,

कमीतकमी त्या क्षणापर्यंत तरी..!!

झालं गेलं विसरून जां !! असं म्हणायला पाहिजे होतं,

पण कुणी?, मी नाही म्हटलं... तिनं तरी??



तिला काय वाटत असेल आत्ता?

जे घडलं त्या दिवशी, याचा ती विचार करत असेल का...?

शेवटी मान्य करुन चूक तिनं केली घोडचूक ...पण,

मी काय करू? काय नको ? ...असं मलाच कोड्यात टाकलं .. ते का?



मी काहीच बोललो नाही.

बोलायचं होतं, पण शब्दच फुटले नाही..

बस्स.. डोळ्यात डोळे घालून बघत राहिलो,

पण कदाचित म्हणूनच ती तिथं थांबली सुद्धा नाही..!!



शेवटचा निर्णय तिचाच होता ,

त्यावर तरी मी काहीतरी बोलायला हवं होतं,

दुःखवायचं होतं तिला, म्हणून चूप राहिलो, पण.. आत्ता वाटतं..

मी तिला असं दुःखवायला नको होतं...

मी तिला असं दुःखवायला नको होतं........!!!!



की...? तिनं तरी मला असं दुःखवायला नको होतं...



......विभास

Friday, April 05, 2013

Premachi Pangal...प्रेमाची पानगळ...

Premachi Pangal...प्रेमाची पानगळ...

~~~प्रेमाची पानगळ...

जिच्या सोबतीची इच्छा होती
ती माझी झालीच नाही
तिच्या प्रेमात होरपळलो मी
तिने 'आग' पाहिलीच नाही

प्रेम , वचने चिंब भिजल्या
वाळुचे मनोरे....
पायान्नी सहज तुडविले
तिने खाली पाहिलेच नाही

पाषाण मनाने तिने फक्त
खेळ होता खेळला...
माझ्या मनाच्या ठिकऱ्या उडताना..
तिला कधी दिसलेच नाही

मनातली सुंदर चित्रे
कितीदा रंगवली ....पुसली
चुरगळल्या कागदांचा ढीग नुसता
पाहिजे तसे उतरलेच नाही

आपलेच नशीब... आपलेच दैव
कमनशीबी मी , सदैव
तिचे 'ऋतु' नेहमी फुलले
माझा 'वसंत' बहरलाच नाही !!

-मनिष भाटे